Promień gięcia i dodatek na gięcie

Dodatek na gięcie (BA) = pi x (R + K x T) x (A / 180), gdzie R to wewnętrzny promień gięcia, K to współczynnik K, T to grubość materiału, a A to kąt gięcia w stopniach. Określa on długość łuku materiału zużywanego na jedno gięcie. Dodaj dodatek na gięcie do sumy długości prostych półek, aby otrzymać długość rozwinięcia.

Współczynnik K określa położenie osi obojętnej wewnątrz gięcia jako ułamek grubości. Wartość K równa 0.33 oznacza, że oś obojętna przebiega w jednej trzeciej grubości materiału od powierzchni wewnętrznej; wartość 0.5 oznaczałaby położenie matematycznego środka. Zmienia się on wraz z promieniem gięcia i granicą sprężystości materiału: mniejsze promienie obniżają K, a stopy o wysokiej wytrzymałości obniżają go jeszcze bardziej, ponieważ mniejsza część materiału znajduje się pod naprężeniem rozciągającym lub ściskającym.

Odjęcie na zginanie (BD) to wartość, którą odejmuje się; przyrost na zginanie to wartość, którą się dodaje. BD = 2 x odsunięcie zewnętrzne - BA. Użycie niewłaściwej wartości to klasyczny błąd przy rozwijaniu płaskiego. Odjęcie na zginanie jest zwykle łatwiejsze dla zakładu, ponieważ odsunięcie zewnętrzne jest wartością mierzalną na gotowym elemencie, dlatego podaj wzór zgodnie z konwencją używaną w danym narzędziu CAD i porównaj go z pierwszym egzemplarzem.

Najczęściej przyczyną jest przyjęty współczynnik K. Zakład używający K = 0.33 i zakład używający K = 0.42 dla tego samego materiału 2mm przy tym samym promieniu otrzymają długości rozwinięcia różniące się o kilka milimetrów, a wraz z nimi przesunie się każdy otwór w rozwinięciu. Rozwiązaniem jest podanie współczynnika K na rysunku lub wymiarowanie cech w stanie końcowym zamiast w rozwinięciu.

Sprężynowanie to odkształcenie sprężyste materiału po odciążeniu, powodujące rozprostowanie części. Stal miękka przy promieniu 1x t zazwyczaj sprężynuje o 1 do 3 stopnie, stopy aluminium o 3 do 5 stopni, a stal nierdzewna lub stale o wysokiej wytrzymałości o 4 do 8 stopni. Nadmierne gięcie o oczekiwaną wartość sprężynowania, a następnie pozostawienie materiału do rozładowania naprężeń, jest standardową praktyką, dlatego powtarzalność podaje się jako plus lub minus 1 stopnia, a nie jako wartość dokładną.

Gięcie powietrzne wciska stempel do otworu w matrycy bez kontaktu materiału z dnem – to najczęstsza metoda, o wysokiej elastyczności i szerszej tolerancji promienia. Doczyszczanie całkowicie zamyka materiał w narożnikach matrycy, umożliwiając uzyskanie mniejszego promienia przy większej sile. Kowanie ściska ze sobą całe płaskie powierzchnie w celu precyzyjnej kontroli grubości, stosowane do materiałów o wysokiej wytrzymałości lub podatnych na sprężynowanie. Większość prac wycinanych laserowo i giętych wykonuje się metodą gięcia powietrznego.

Tak, choć nie jest to tak oczywiste. W przypadku stali miękkiej 2mm giętej pod kątem 90 stopni przejście z promienia 1x t (2mm) na promień 3x t (6mm) zwiększa dodatek na gięcie z 4.40mm do 10.68mm – czyli dla pojedynczego gięcia długość rozwinięcia wzrasta o około 6mm. Nie jest to oczywiste podczas sumowania wymiarów półek, dlatego duże promienie nie zawsze są tańsze: zużywają długość rozwinięcia, która na rozmieszczeniu elementów na arkuszu przekłada się na materiał.

Wymiaruj gotową część, a nie rozwinięcie. Użyj długości półek mierzonych po gięciu, wskaż linię gięcia jako wymiarowaną podstawę odniesienia, a jeśli otwór musi znaleźć się w określonym miejscu po formowaniu, podaj stosowany współczynnik K lub przenieś operację wykonywania otworu na czas po gięciu. Reguły DFM dotyczące tego zagadnienia znajdują się na stronie z wytycznymi dotyczącymi projektowania blach.